• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22316
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Mar Adentro (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Θάλασσα Μέσα μου
- Γνωστό και ως:
The Sea Inside
The Sea Within

Δραματική | 125' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 7 Ιαν 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/8/2005
Διανομή: PlayTime
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Ισπανικά - Καταλανικά
Δημοτικότητα: n/a
Αξιολόγηση: 7.89/107.89/107.89/107.89/107.89/107.89/107.89/107.89/10   (7.89/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


21 Νοεμβρίου 2004

«Είναι χτυπημένος από τη μοίρα, και να που καταφθάνουν οι “συμπαθούντες” για να του περιγράψουν τη συμφορά του –στο τέλος βέβαια θα φύγουν ικανοποιημένοι και ενθουσιασμένοι: χόρτασαν με τον τρόμο του παθόντος, λες και ήταν δικός τους, και έτσι πέρασαν ένα όμορφο απόγευμα». (Νίτσε, «Χαραυγή»).

Δε θα μπορούσε να υπάρξει οξυδερκέστερη -μες στον κυνισμό της- ψυχολογική περιγραφή των φίλων και συγγενών του άτυχου Ραμόν (Χαβιέ Μπαρντέμ). Ενός τετραπληγικού, που υποφέρει από ολική αναπηρία για 28 ολόκληρα χρόνια, ύστερα από μια άτυχη βουτιά σε ρηχά νερά. Γύρω από το κρεβάτι του πόνου, παρατάσσονται καθημερινά οι γνωστοί του (αλλά και μερικοί άγνωστοι), απαγγέλλοντας το ρεπερτόριο της συμπόνοιας, μη γνωρίζοντας βέβαια ότι κατά βάθος επιχαίρουν για την κατάσταση του -αναμφίβολα αγαπητού τους- προσώπου.

Η ικανοποίηση που εισπράττει ο θεατής της «Θάλασσας μέσα μου» είναι ανάλογης, «νιτσεϊκής» υφής. Άλλωστε αυτή είναι η αρχετυπική λειτουργία του μελό: να μας καθησυχάζει, πείθοντάς μας ότι, όσο δυστυχείς και να είμαστε, πάντα θα υπάρχουν άλλοι κατά πολύ δυστυχέστεροι από μας. Βέβαια, η ταινία του Αμενάμπαρ (σαφώς κραυγαλέο μελό) σε καμιά περίπτωση δεν ομολογεί αυτή τη λειτουργία. Η πρόθεσή της δεν είναι να καθησυχάσει, αλλά μάλλον να συνεγείρει: καταγγέλλοντας την ηλιθιότητα ενός νομικού συστήματος, που θεωρεί παράνομη την επιθυμία κάποιου να θέσει τέλος στη ζωή του, ασχέτως αν αυτή η ζωή έχει καταντήσει ένα αβάσταχτο μαρτύριο και μόνο.

«Η ζωή δεν είναι υποχρέωση, αλλά δικαίωμα» υποστηρίζει το έργο και δε διαφωνεί κανείς με αυτό (αν εξαιρέσουμε μερικούς αηδιαστικούς παπάδες). Αλλά δεν αρκεί ένα αυταπόδεικτα ορθό punctum για να παράξει ένα αισθητικά σημαντικό γεγονός. Και η «Θάλασσα μέσα μου» καλλιτεχνικά είναι μάλλον αδιάφορη. Αν και προσπαθεί φιλότιμα να καταδυθεί σε μεγάλα καλλιτεχνικά βάθη (το γεγονός ότι βραβεύτηκε σε μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ επιβεβαιώνει, αντί να διαψεύδει την αποτυχία αυτής της προσπάθειας), τελικά επιπλέει στην επιφάνεια ενός εύκολου συναισθηματισμού, μιας διεκπεραιωτικής (διάβαζε τηλεοπτικής) σκηνοθεσίας και μιας αφόρητα γλυκερής μουσικής.

Η μόνη σκηνή που διασώζεται είναι η φανταστική πτήση του Ραμόν, ενώ ακούγεται το υπέροχο "Nessun Dorma" του Puccini.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/10) (και οι δυο βαθμοί στον Giacomo)
Θράσος Τσουρούλας




Τρίτη 23 Αυγούστου 2005

MAR A DENTRO – Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ


25 λέξεις – Για τρεις δεκαετίες ακινητοποιημένος σε ένα κρεβάτι, λόγω ενός σοβαρού ατυχήματος, ο Ραμόν, σχεδιάζει μόνος του την ημέρα που το πνεύμα του θα απελευθερωθεί από τα δεσμά, που τον έχει υποχρεώσει το πληγωμένο του σώμα.

Στο Ράφι – Σύμφωνα με τους ηθικούς νόμους που επιτάσσει η θρησκεία μας - που ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες απλά και μόνον γιατί έχει ως σύμβολο της την αγάπη - οποιαδήποτε σκέψη αφορά στην ευθανασία ενός ανθρώπινου οργανισμού, για πολλούς λόγους τους οποίους ο ίδιος μπορεί να επικαλεστεί, είναι αυτόματα καταδικασμένη και αφορισμένη. Δυστυχώς όμως ο Θεός, που τόσο σοφά εποίησε τα πάντα, άφησε ένα κομμάτι της πορείας ζωής του καθενός τόσο ελεύθερο ώστε να κρίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από έναν σημαντικότατο και ανεξέλεγκτο ακόμη και από Αυτόν τον ίδιο παράγοντα: Την Μοίρα. Που σε άλλους στέκεται εκ δεξιών και τους οδηγεί στην ευημερία, ενώ άλλους τους μαστιγώνει βάναυσα τιμωρώντας τους εφ όρου ζωής. Είναι αυτές οι περιπτώσεις που η ανθρώπινη ζωή στέκεται στο μεταίχμιο μεταξύ αυτού του κόσμου και του άλλου, δίχως ελπίδα, δίχως κανένα απολύτως νόημα, δίχως καν να υφίσταται. Είναι οι περιπτώσεις που δεν τις αγγίζει κανένας νόμος, αφού τους έστρεψε την πλάτη και ο ίδιος ο Θεός…

Ο Ραμόν Σαμπέδρο, χάρη σε ένα τραγικό ατύχημα που είχε επιχειρώντας βουτιά στην θάλασσα, για περίπου τριάντα χρόνια βρίσκεται ακινητοποιημένος από την τετραπληγία στο αναπηρικό κρεβάτι. Μοναδικό μέλημα του πλέον είναι να καταφέρει να οδηγηθεί στον εθελούσιο θάνατο με την αξιοπρέπεια που αρμόζει σε μια ανθρώπινη ύπαρξη, δίχως να επιβαρύνει άλλο τους οικείους του. Έχοντας ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τις δικαστικές αρχές που αντιδρούν στο αίτημα του, ο Ραμόν θα επιχειρήσει να προσεγγίσει δύο γυναίκες που θα βρεθούν πολύ κοντά του, ώστε με την δύναμη της αγάπης να τον βοηθήσουν να απελευθερώσει το σώμα του από τα δεσμά του μάταιου κόσμου στον οποίο απλά υπάρχει.

Είναι νωπές ακόμη στο μυαλό οι μνήμες από εκείνο το βίντεο ντοκουμέντο με πρωταγωνιστή τον κουρασμένο ψυχικά Ραμόν, ξαπλωμένο στο αναπηρικό κρεβάτι και ανήμπορο να κινηθεί, να καταπίνει σταγόνα σταγόνα, το δηλητήριο που υπόσχεται να του χαρίσει την ελευθερία. Που θα τον οδηγήσει επιτέλους πέρα από τον ψηλό λόφο που αγναντεύει από το μοναχικό παραθύρι του, στην αγαπημένη του παραλία να συναντήσει ξανά την αλμύρα της παντοτινής του αγάπης. Της θάλασσας. Η συγκινητική ιστορία του θαρραλέου Γαλικιάνου, που αντιμετώπισε ολόκληρο το νομικό σύστημα της χώρας προκειμένου να κερδίσει το δικαίωμα στην επιλογή ζωής, είναι το θέμα της τελευταίας ταινίας του πιο ελπιδοφόρου ευρωπαίου δημιουργού, του Alejandro Amenabar, που κατόπιν των “Abre Los Ojos” και “The Others” συνεχίζει να εκπλήσσει θετικά με την τόσο διεισδυτική δημιουργική του ματιά.

Ομολογώ πως μετά την τεράστια επιτυχία ενός μεταφυσικού θρίλερ όπως οι “Άλλοι” περίμενα μια ακόμη σημαντική κίνηση από τον νεαρό Ισπανό, αλλά το “Mar A Dentro” ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η πραγματική ιστορία είναι μελετημένη πολύ σωστά από τον Amenabar – που συνέγραψε το σενάριο μαζί με τον στενό του συνεργάτη Javier Aguirresarobe – χρησιμοποιώντας φλας μπακ για να δώσει στον θεατή την δυνατότητα να αφομοιώσει το βάθος της προσωπικότητας του ήρωα και φτάνοντας στην κορύφωση με την μοναδικής σύλληψης σεκάνς στην οποία ο παραπληγικός Ραμόν ξεπερνά κάθε φυσικό εμπόδιο και αγναντεύει από ψηλά την περιοχή που λάτρεψε.

Για μια ακόμη φορά ο πολύ σπουδαίος ευρωπαίος ηθοποιός Javier Bardem αποδεικνύει πως ερμηνευτικά είναι ότι πιο σπουδαίο έχει να επιδείξει αυτήν την στιγμή η Γηραιά Ήπειρος, αφού με τον ρόλο του Σαμπέδρο, προσθέτει ακόμη έναν κρίκο στις μεγάλες του στιγμές σαν το “Boca A Boca” και το “Before Night Falls”. Ο Bardem επάξια κέρδισε μια θέση στην πεντάδα των αντρικών ερμηνευτικών Όσκαρ, πέφτοντας ατυχώς στην παράσταση ζωής που πρόσφερε φέτος ο Jamie Foxx. Στο πλάι του έχουμε δύο εξαίσιες γυναικείες ερμηνείες από την Belen Rueda στον ρόλο της δυναμικής γυναίκας που επιζητά να γνωρίσει στο ευρύ κοινό την διάνοια που κρύβει το σακατεμένο κορμί του Ραμόν και η Lola Duenas, ως η μοναχική κι εσωστρεφής επαρχιωτοπούλα που στο πρόσωπο του γνώρισε πάμπολλες αλήθειες.

Disc – Έκπληξη! Όταν πριν από καιρό – τον Μάιο - έφτασε στα χέρια μου ο δίσκος εισαγωγής από την Ισπανία, είχα την εντύπωση πως τόσο όμορφα φτιαγμένο σετ δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να κυκλοφορήσει και στην χώρα μας. Παραδέχομαι πως έσφαλλα οικτρά, υποτιμώντας τις διαθέσεις της εγχώριας διανομής της Audiovisual, που κυριολεκτικά με το “Mar A Dentro” ξεπερνά κάθε προσδοκία. Κυρίως διότι πρόκειται για μια ευρωπαϊκή παραγωγή, χαμηλών τόνων, που δεν διαφημίστηκε στην κινηματογραφική της διαδρομή όσο θα της έπρεπε.

Το σετ που έχουν την δυνατότητα να απολαύσουν οι έλληνες θεατές είναι ακόμη πιο προσεγμένο από την υπόλοιπη ζώνη 2 και περιλαμβάνει δύο ψηφιακούς δίσκους, τον ένα με το κυρίως θέμα και τον δεύτερο με τα πρόσθετα που απαιτούν μερικές ώρες μελέτης. Ξεκινώντας από τον feature disc παρατηρώ πως η παραγωγή της New Line έχει ένα εξαιρετικά προσεγμένο μενού, με το βασικό στοιχείο της θάλασσας να κυριαρχεί και το μουσικό θέμα να δίνει τον μελαγχολικό τόνο που πρόκειται να παρακολουθήσουμε. Στο οπτικό κομμάτι η ταινία είναι ιδιαίτερα φροντισμένη, αφού το αναμορφικό widescreen κάδρο 2.35/1, με τα data εξαπλωμένα σε όλη την επιφάνεια του δίσκου δεν παρουσιάζει προβλήματα συμπίεσης. Τα φωτεινά πλάνα, της παραλίας, με την τεχνητή θολούρα στις άκρες είναι ονειρώδη, ενώ στα αντίστοιχα σκοτεινά η λεπτομέρεια είναι δοσμένη πολύ σωστά και δίχως αποκλίσεις.

Ηχητικά υπάρχει η δυνατότητα επιλογής μπάντας από τις διαθέσιμες Dolby Digital και DTS 5.1 που και οι δύο είναι καθαρογραμμένες και σωστά τονισμένες. Ξεχώρισα βεβαίως την δεύτερη, που και την περιφέρεια προσέχει λίγο παραπάνω αλλά κυρίως δεν ζορίζεται όταν αυξάνει η ένταση των μπροστινών ηχείων στις στιγμές που το πανέμορφο σκορ – δια χειρός Amenabar και πάλι – πλημμυρίζει την ατμόσφαιρα. Σε αυτό το σημείο υπάρχει το μοναδικό παράπονο από την εγχώρια έκδοση αφού το φιλμ δεν συνοδεύεται από τον σχολιασμό του δημιουργού που είναι άκρως συγκινητικός στην ξένη βερσιόν.

Το δεύτερο DVD είναι πλήρες από πολύ ενδιαφέροντα extras, με αποτέλεσμα μια πραγματικά special edition. Σημαντικότερο σημείο η συνολικής διάρκειας 90 περίπου λεπτών, λεπτομερής απεικόνιση της παραγωγικής διαδικασίας, την μελέτη του πραγματικού γεγονότος, την καταγραφή των δεδομένων, την συγγραφή του σεναρίου, το όλο στήσιμο των σκηνικών. Πρωταγωνιστής βεβαίως των πάντων ο Amenabar, όπου εδώ θα αντιληφθείτε πως δεν υπήρχε στιγμή της ταινίας που δεν πέρασε από τον έλεγχο του. Υπάρχουν ακόμη λίγες κομμένες σκηνές στο τελικό μοντάζ, συνεντεύξεις των κύριων συντελεστών του φιλμ, τρέιλερ της ταινίας αλλά και άλλων της ιδίας διανομής και αναφορά στα πάμπολλα βραβεία που απέσπασε το “Mar A Dentro”, κορωνίδα των οποίων στέκεται το Όσκαρ μη αγγλόφωνης παραγωγής.

Μμμμ… - Εκτός του γεγονότος πως πρόκειται για μια υπέροχη ταινία, το θετικό κλίμα ολοκληρώνεται και από την ύπαρξη ενός καταπληκτικού ψηφιακού σετ, υποσχόμενο έντονες απολαύσεις στο οικιακό σας σινεμαδάκι. Σπουδαία στιγμή για τον Amenabar που εξελίσσεται στην νούμερο ένα ελπίδα του ευρωπαϊκού σινεμά, αλλά και για τον Bardem που έχει δώσει βεβαίως τα διαπιστευτήρια του. Πολύ φοβούμαι δε πως αν η ταινία μιλούσε την Αγγλική, πιθανότατα ο αγαπητός κύριος Eastwood, με το ίδιας θεματολογίας φιλμ του, θα ένιωθε καυτή την ανάσα στην κούρσα για την τελική Οσκαρική επικράτηση… Συλλεκτικό απόκτημα!

ΕΙΚΟΝΑ – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
ΗΧΟΣ –7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
MAR A DENTRO8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Δευ 04 Ιουλ 2011 - 20:03
 Πάρα πολύ καλή ταινία που θέτει το ερώτημα αν η ζωή είναι δικαίωμα ή υποχρέωση...
άσχετα με την άποψη του καθενός, η ιστορία μας τροφοδοτεί με επιχειρήματα για αμφότερς τις πλευρές...
ο javier bardem αποδεικνύει πως μπορεί κανείς να ερμηνεύσει συγκλονιστικά ένα ρόλο μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου και τη φωνή, ενώ η μεταμόρφωσή του είναι υποδειγματική...
η καλύτερη στιγμή της ταινίας είναι η επίσκεψη ενός ιερέα στο σπίτι του ήρωά μας... ο ιερέας είναι επίσης ανάπηρος και προσπαθεί να τον πείσει για την αξία της ζωής... ο ιερέας λέει " Ελευθερία που στερεί τη ζωή, δεν είναι ελευθερία" και ο ramon του απαντά " Και ζωή χωρίς ελευθερία, δεν είναι ζωή"... καθηλωτικό...


  8/10...

  anfield09...
 
Legacy - EscapeR - Unverified - Σάβ 08 Ιαν 2005 - 05:01
Όταν ακουσα το θεμα της ταινιας, φανταστηκα μια ταινια τυρρανικα και αβασταχτα καταθλιπτικη. Παρ` ολα αυτα, το Mar Adentro καταφερνει να συγκινησει χωρις να εξουθενωσει ψυχολογικα. Σαφως και παρεχει ισχυρες δοσεις συγκινησης, ωστοσο αυτες διατηρουνται σε επιπεδα τετοια που να αφηνουν εδαφος και για προβληματισμο γυρω απο κλασικα διλημματα αλλα και για μαθηματα ζωης. Μου θυμισε αρκετα την Επελαση των Βαρβαρων στον τροπο που αντιμετωπιζει το θανατο και την αρρωστια, με σχετικη νηφαλιοτητα, αρκετο (μαυρο) χιουμορ, περηφανεια και αξιοπρεπεια. Η σκηνοθεσια κατ` εμε ηταν αξιολογη, το σεναριο μελο μεν αλλα οχι κατ` αναγκη σχηματικο η "ευκολο", ενω οι ερμηνειες ανθρωπινες και πειστικες στη - διακριτικη - αποδοση του πονου και του ηθικου προβληματισμου. Αρκετα καλη και η μουσικη επενδυση, υποστηρικτικη των συναισθηματων που γεννουσε η υποθεση. Η σκηνη της "απογειωσης" ηταν πραγματι κορυφαια και ωραια συμβολικη υπενθυμιση της απεγνωσμενης αλλα και ακαταβλητης αναγκης του ανθρωπινου μυαλου για αποδραση απο τους περιορισμους του σωματος η του περιβαλλοντος.
8/10
EscapeR
 
Legacy - Cristo Vialli - Unverified - Τρί 11 Ιαν 2005 - 22:34
Μια ταινια υμνος στη ζωη. Ακουγεται οξυμωρο οταν μια ταινια εχει σαν θεμα την ευθανασια δινει τοση εμφαση στη ζωη. Γιατι τι ειναι αυτο που χαρακτηριζει τη ζωη; Η ελευθερια... Η ελευθεριας της επιλογης, της θελησης, της αγαπης, του να εισαι ο εαυτος σου... ενα μεγαλο bravo στον alejandro amenabar και ακομα μεγαλυτερο στον javier bardem. H Ευρωπη ειναι εδω και ας το καταλαβει η αλλη οχθη.
Cristo Vialli
 
Legacy - StratosL - Unverified - Πεμ 13 Ιαν 2005 - 01:21
Εγω εχω να πω μπραβο στον Αμεναμπαρ που ενω εχει ηδη καταξιωθει με το The Others ειχε τα αρχιδια να γυρισει μια ταινια τοσο αντιεμπορικη. Βαζω 7 μονο και μονο γιατι δε με ενδιαφερει τοσο το θεμα. Αλλα δεν μπορω να μην αναγνωρισω την καλλιτεχνικη αξια της ταινιας, οσο και τη συγκλονιστικη ερμηνεια του Μπαρδεμ. Όχι και 2/10...Ηρεμησε ρε Θρασο...Ενταξει, δεν ειδες το Battlefield Earth
StratosL
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.