ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...
- Αριθμός ταινιών: 22316
- Αριθμός συν/τών: 759967
- Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr
Elephant (2003)- Μεταφρασμένος Τίτλος: Ελέφαντας |
|
Δραματικό Θρίλερ | 81' | ![]() |
|
![]() |
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 5 Δεκ 2003 Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 30/3/2004 Διανομή: PlayTime Χρώμα: Έγχρωμο Ήχος: Dolby Digital Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά |
![]() |
Δημοτικότητα: n/a Αξιολόγηση: ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() Aντιφατικότητα ψήφων: ![]() |
- Υπότιτλος:Μια συνηθισμένη μέρα σχολείου. Εκτός από το ότι αυτή δεν είναι. |
- Κριτική από το Cine.gr:
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2003 - 15:05

Η ταινία του Van Sant είναι πολύ μακριά από τις μέχρι τώρα ημι-παραμυθένιες ιστορίες του με απροσάρμοστα προικισμένα νιάτα, τύπου Finding Forrester - Ανακαλυπτοντας τον Φορεστερ και Good Will Hunting - Ο Ξεχωριστος Γουιλ Χαντινγκ. Στο Elephant (εξαιρετικά καλογυρισμένο) οι πρωταγωνιστές είναι ανώνυμοι μαθητές… Ταλαντούχοι, ονειροπόλοι, αδιάφοροι, ακόμα και αντιπαθητικοί. Μια οποιαδήποτε μέρα ξετυλίγεται καθώς ο Van Sant ακολουθεί κατά πόδας τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του (με στυλ που θυμίζει Le Fils - Ο Γιος, των αδερφών Dardenne) οι οποίοι επιδίδονται σε προφανείς αυτοσχεδιασμούς (γι αυτό και οι απόπειρες κριτικής του-λακωνικότατου-σεναριου είναι άστοχες),και μας τους αποκαλύπτει με ένα σχεδόν ουδέτερο βλέμμα. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο από Αμερικάνικη κολεγιακή ταινία, όλο το περιβάλλον είναι ανώνυμο(και σχεδόν ανιαρό),ενώ μέχρι ένα σημείο αναρωτιόμαστε ποιοι από αυτούς τους έφηβους θα καταληφθούν από δολοφονική μανία.. Όταν το ποιοι είναι οι δολοφόνοι γίνουν σαφή η ταινία χάνει για λίγο τη δύναμη της, μια που ο Van Sant δεν καταφέρνει να αποφύγει την ρουτίνα του «βίαια videogames=βίαια ένστικτα» και συν τοις άλλοις ρίχνει και μια δόση ομοφυλοφιλίας στη σχέση των δύο δολοφόνων, που παρόλα αυτά δεν προσθέτει τίποτα στην περαιτέρω ανάλυση των χαρακτήρων (αν και η σκηνή είναι πραγματικά τρομακτική: «Σήμερα θα πεθάνω και δεν έχω φιλήσει κανέναν»). Το συναισθηματικό ζενίθ εντοπίζεται την ώρα των φόνων. Τα άτομα που παρακολουθήσαμε για μια σχεδόν ώρα (και για αρκετά από αυτά ίσως και να νοιαστήκαμε) γίνονται τα θύματα - και εκεί πραγματικά το θέαμα γίνεται αβάσταχτο(χωρίς καν να βλέπουμε τις περισσότερες δολοφονίες).
Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, μιας που οι ερασιτέχνες ηθοποιοί αξιοποιούνται πολύ καλά από τον Van Sant - αν και κάποιες φορές θα αντικρίσετε κάποιους από τους extras να ρίχνουν κλεφτές ματιές στην κάμερα. Ιδιαίτερα εύσημα να αποδοθούν και στην φωτογραφία, με τα αρχικά φθινοπωρινά χρώματα να δίνουν την αίσθηση ενός κήπου της Εδέμ που πρόκειται να μολυνθεί ανεπανόρθωτα.
Πολλοί (κυρίως Αμερικάνοι) κατηγόρησαν το Elephant για παρωπίδες. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι η ταινία ουσιαστικά δεν παίρνει θέση (γιατί δεν είναι αυτός o σκοπός της), οπότε οι ευέξαπτοι δεν έχουν λόγο να προσβάλλονται.. Ο Van Sant, σχεδόν με μεθόδους πειραματικού filmaking, μας παραθέτει τα πιθανά γεγονότα από μια σκοπιά που δεν γνωρίζουμε(και δεν γίνεται να γνωρίζουμε),και πραγματικά αυτό αρκεί.
Βαθμολογία:







Θοδωρης Σαρλας
CineDVD

Κριτική: Για ποιο ακριβώς λόγο να ξεχωρίσω την ταινία του Gus Van Sant; Μήπως γιατί αδυνατεί να υποδείξει οτιδήποτε ως αιτία της παράλογης συμπεριφοράς που προσπαθεί να κατανοήσει; Ή μάλλον γιατί υποδεικνύει με αφέλεια αίτια που όμως δεν τα εννοεί, αλλά τα υπονομεύει με το να τα παρουσιάζει; Από πότε η απουσία περιεχομένου έγινε ιδανικό περιεχόμενο για ένα τόσο σύνθετο ζήτημα; Και γιατί να αρκούμαστε σε διαπιστώσεις για το καθήκον του κινηματογράφου να θέτει ερωτήσεις και όχι να δίνει απαντήσεις; Εγώ την ερώτηση την είχα! Και ο Ακηρυχτος Πολεμος μου έδωσε μια καλή απάντηση. Αυτή η ταινία αρκείται, παρά το Χρυσό της Φοίνικα, στο να ακολουθεί μαθητές και με νωχελικότητα να παρουσιάζει την ιστορία. Έτσι πέρα από μια ενδιαφέρουσα δομή με τα μονόπλανα να κυριαρχούν και να υπνωτίζουν υπό τους ήχους κλασικών συμφωνιών το έργο δεν έχει τίποτα να πει. Πέρα από το περιβάλλον που αιχμαλωτίζει και τις ερμηνείες που κλέβει από ερασιτέχνες ηθοποιούς, η μη ύπαρξη νοήματος μπορεί να αποτελεί τελικά είδος νοήματος, αλλά όχι αρκετά ενδιαφέρον για να το ξεχωρίσω!
Τεχνικά Χαρακτηριστικά: Η widerscreen εικόνα υπάρχει συμβατικά για να αναδειχθεί από έναν Dolby 2.0 ήχο που αποτελεί την αυθεντική φόρμα της ταινίας. Βέβαια μαζί με τους ελληνικούς υπότιτλους δίνεται και η ευκαιρία να δει κανείς το έργο με βελτιωμένο Dolby 5.1 ήχο. Η διαφορά όμως θα γίνει αντιληπτή μόνο από όσους έχουν το κατάλληλο ηχοσύστημα. Στους υπόλοιπους δεν αρκούν ούτε κατά διάνοια οι επιπλέον παροχές. Ένα κλασικό trailer, μερικά TV Spots και η βιογραφία και τα βραβεία του ξανά ανεξάρτητου Gus Van Sant στα Αγγλικά! Ta trailer από 6 άλλες ταινίες, αν και δεν έχουν σχέση, είναι καλοδεχούμενα. Τώρα που το σκέφτομαι ούτε στους πρώτους αρκούν…
Συμπερασματικά: αν με το να λέει κάποιος ότι δεν έχει τίποτα να πει νομίζετε ότι είπε αρκετά τότε αυτή είναι η ταινία σας. Αλλιώς αρκεστείτε στην τρομακτική, ελλειπτική μορφή του και μόνο εκεί, γιατί και η έκδοση DVD δεν έχει και πολλά να πει.
DVD – ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() Elephant - ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Στάμος Δημητρόπουλος
Μια ταινία που επί 90` προσπαθεί να περάσει αυταπόδεικτα μηνύματα του τύπου "Κανείς δεν αξίζει τον θάνατο" κτλ. . Ενενήντα λεπτά της ώρας με εξεζητημένα πλάνα και διαφορετικές οπτικές, άνευ όμως ουσίας, καθώς το πλήρες σενάριο θα μπορούσε να είναι πέντε σειρές κειμένου.
Τροφη για σκεψη πραγματικα με σκηνοθετικο στυλ εξαιρετικο.
Ερασιτεχνες ηθοποιοι,ελαχιστο σεναριο.Ρεαλισμος!
kavad
Ερασιτεχνες ηθοποιοι,ελαχιστο σεναριο.Ρεαλισμος!
kavad
Η ταινια δινει τα γεγονοτα στη πιο ρεαλιστικη τους διασταση: Μια αδιαφορη ημερα, σε ενα αδιαφορο σχολειο, περισσοτερο η λιγοτερο αδιαφοροι πρωταγωνιστες και ξαφνικα ορμαει το παραλογο. Η βια, η παρανοια, ο θανατος. Ο θεατης μενει να αναρωτιεται. Ευστοχο. Αν ημασταν μελη της τοπικης κοινωνιας, θα αναρωτιομασταν με το ιδιο τραγικα αμηχανο βλεμμα. Γιατι;
viewmaster
viewmaster
Ενα σχολειο,μερικοι μαθητες και δασκαλοι,η καθημερινοτητα και τα προβληματα τους.Μια στιγμη αρκει ολα να αλλαξουν.Την ημερα αυτη θα τη γνωρισουμε μεσα απο τα ματια των μαθητων καθως περιφερονται στους ατελειωτους διαδρουμους του σχολικου κτηριου.
Ποιο αραγε ειναι το γεγονος που οφειλεται η αλλαγη και ποια η αιτια και ο σκοπος;
Στα συν τις ταινιας ειναι η αξιοπροσεχτη σκηνοθεσια,οι αβιαστες ερμηνειες και η μικρη φυσικα διαρκεια.Και στο background ο Μπετοβεν...
stelios
Ποιο αραγε ειναι το γεγονος που οφειλεται η αλλαγη και ποια η αιτια και ο σκοπος;
Στα συν τις ταινιας ειναι η αξιοπροσεχτη σκηνοθεσια,οι αβιαστες ερμηνειες και η μικρη φυσικα διαρκεια.Και στο background ο Μπετοβεν...
stelios
Ένα καθημερινο σχολειο με τους πολυαριθμους μαθητες του να αναλωνονται σε κουβεντες και πραξεις ρουτινας. Μεσα στο πληθος ο καθενας μοναδικος μεσα στην μυστικη του διαφορετικοτητα. Η καμερα ακολουθει την σιωπη της μοναχικης προσωπικοτητας οχυρωμενη πισω απο επαναλαμβανομενες κινησεις, τυπικες συναναστροφες, αδιακοπα βηματα στους ατελειωτους διαδρομους του δαιδαλωδους συγκροτηματος.
Επαφες φευγαλεες, πλημμυρισμενες με την ρουτινα της συνηθειας, με τις ιδιες ανουσιες κουβεντες και εργασιες καθε μερα ξανα και ξανα. Ένα μικροκοσμος της κοινωνιας με τα πλεον αντιπροσωπευτικα δειγματα ως θαμωνες του. Τα ησυχα παιδια που κοιτανε τη δουλεια τους εκτελωντας τις οδηγιες που τους δινονται με ακριβεια και συνεπεια. Τα κοριτσια που φλυαρουν ακατασχετα για ψωνια και για γκομενους. Οι λατρες της τεχνης που προσπαθουν να χωρεσουν την ομορφια της ζωης σε φωτογραφιες αφιερωμενοι διαρκως στην βελτιωση του ταλεντου τους. Και τελος οι μυστικοπαθεις τυποι, αυτοι που οι αλλοι τους θεωρουν σπασικλες και τους πειραζουν στα μαθηματα χλευαζοντας τους η πετωντας τους αντικειμενα.
Η σκηνοθεσια ανθρωποκεντρικη. Οι κινησεις, οι λεξεις, οι εκφρασεις προβαλλονται καθε φορα απο διαφορετικη οπτικη γωνια ξεχωριζοντας στον θεατη τα ατομα που αποτελουν το πληθος. Γνωριζοντας τα στον μικροκοσμο τους επαψαν πια να ειναι αγνωστοι, μια αμυδρη συμπαθεια κατακλυζει το θεατη για τις τοσο διαφορετικες και απλες προσωπικοτητες. Όλα φανταζουν να κυλουν απαλα, καθημερινα…
Οι αντιδρασεις σε μια «ιδανικη» κοινωνια ερχονται συνηθως απο τις πιο περιθωριακες ομαδες που κατατρεγμενοι και παραγκωνισμενοι δεν εχουν να χασουν τιποτα απο μια επερχομενη καταστροφη παρα μονο να κερδισουν: την απολαυση. Την απολαυση να εκδικηθουν οσους τους περιγελουσαν (δικαιους και αδικους), να ισοπεδωσουν ενα συστημα που παντοτε τους θεωρουσε αποβλητους και αχρηστους ενεργοποιωντας τον εκρηκτικο μηχανισμο της βιας που γνωριζουν οτι θα τελειωσει αφηνοντας νεκρους και τους ιδιους. «Αποψε πεθαινουμε» τα τελευταια λογια των δημιουργων του μακελειου λιγο πριν μετατρεψουν τον παραδεισο της συνηθειας σε κολαση μιας πραγματικοτητας που οι πολλοι αρνουνταν να δουν. Ακομα κι αν αυτη ειχε το μεγεθος ενος ελεφαντα.
Όσοι δεν μπορουν να πεταξουν βρισκουν ως μονη ηδονικη διεξοδο να παρασυρουν οσο το δυνατον περισσοτερους στον λακκο τους. Με την βοηθεια ενος κοσμου που τους παρεχει απλοχερα τα εργαλεια του φονικου μεσω παραγγελιας (!!) το μακελειο αρχιζει να σχεδιαζεται μυστικα και μεθοδικα. Όλα τα συμπαθητικα προσωπα που συντροφεψαν τον θεατη μεσα απο τις διαφορετικες γωνιες ληψης της καμερας αρχιζουν ενα μετα το αλλο να σκοτωνονται βαρβαρα. Τα μοναδικα ατομα, οι ξεχωριστοι χαρακτηρες, ο ανομολογητος εσωτερικος πλουτος που το καθενα κουβαλα εντος του, μεμιας σβηνει με το ασπλαχνο πατημα της σκανδαλης. Η αξια του μεγαλειου της ζωης μοιαζει να τιμολογειται με αξια μηδενικη.
Στη χωρα ενος ακρατου ηδονισμου που διακατεχεται απο την καταναλωση του απεριοριστου υλισμου, οι πραγματικες αξιες παραμενουν στην αφανεια και στην ανεργια. Τα ψωνια, οι γκομενες, το αλκοολ, τα βιαια παιχνιδια αποτελουν καποια απο τα αστερια της Αμερικανικης σημαιας. Όσο για τις ζωες που αναιτια χανονται; Ενδιαφερον της επικαιροτητας που θα χαθει με το επομενο περιεργο γεγονος της επομενης ημερας. Άλλωστε ποιος θα νοιαστει για το φονο μερικων ατομων σε μια αχανης χωρα την στιγμη που τα εργαλεια του φονου κυκλοφορουν ευρυτερα κι απ’ την Coca Cola;
Μετεωρος Άγγελος
M.A
Επαφες φευγαλεες, πλημμυρισμενες με την ρουτινα της συνηθειας, με τις ιδιες ανουσιες κουβεντες και εργασιες καθε μερα ξανα και ξανα. Ένα μικροκοσμος της κοινωνιας με τα πλεον αντιπροσωπευτικα δειγματα ως θαμωνες του. Τα ησυχα παιδια που κοιτανε τη δουλεια τους εκτελωντας τις οδηγιες που τους δινονται με ακριβεια και συνεπεια. Τα κοριτσια που φλυαρουν ακατασχετα για ψωνια και για γκομενους. Οι λατρες της τεχνης που προσπαθουν να χωρεσουν την ομορφια της ζωης σε φωτογραφιες αφιερωμενοι διαρκως στην βελτιωση του ταλεντου τους. Και τελος οι μυστικοπαθεις τυποι, αυτοι που οι αλλοι τους θεωρουν σπασικλες και τους πειραζουν στα μαθηματα χλευαζοντας τους η πετωντας τους αντικειμενα.
Η σκηνοθεσια ανθρωποκεντρικη. Οι κινησεις, οι λεξεις, οι εκφρασεις προβαλλονται καθε φορα απο διαφορετικη οπτικη γωνια ξεχωριζοντας στον θεατη τα ατομα που αποτελουν το πληθος. Γνωριζοντας τα στον μικροκοσμο τους επαψαν πια να ειναι αγνωστοι, μια αμυδρη συμπαθεια κατακλυζει το θεατη για τις τοσο διαφορετικες και απλες προσωπικοτητες. Όλα φανταζουν να κυλουν απαλα, καθημερινα…
Οι αντιδρασεις σε μια «ιδανικη» κοινωνια ερχονται συνηθως απο τις πιο περιθωριακες ομαδες που κατατρεγμενοι και παραγκωνισμενοι δεν εχουν να χασουν τιποτα απο μια επερχομενη καταστροφη παρα μονο να κερδισουν: την απολαυση. Την απολαυση να εκδικηθουν οσους τους περιγελουσαν (δικαιους και αδικους), να ισοπεδωσουν ενα συστημα που παντοτε τους θεωρουσε αποβλητους και αχρηστους ενεργοποιωντας τον εκρηκτικο μηχανισμο της βιας που γνωριζουν οτι θα τελειωσει αφηνοντας νεκρους και τους ιδιους. «Αποψε πεθαινουμε» τα τελευταια λογια των δημιουργων του μακελειου λιγο πριν μετατρεψουν τον παραδεισο της συνηθειας σε κολαση μιας πραγματικοτητας που οι πολλοι αρνουνταν να δουν. Ακομα κι αν αυτη ειχε το μεγεθος ενος ελεφαντα.
Όσοι δεν μπορουν να πεταξουν βρισκουν ως μονη ηδονικη διεξοδο να παρασυρουν οσο το δυνατον περισσοτερους στον λακκο τους. Με την βοηθεια ενος κοσμου που τους παρεχει απλοχερα τα εργαλεια του φονικου μεσω παραγγελιας (!!) το μακελειο αρχιζει να σχεδιαζεται μυστικα και μεθοδικα. Όλα τα συμπαθητικα προσωπα που συντροφεψαν τον θεατη μεσα απο τις διαφορετικες γωνιες ληψης της καμερας αρχιζουν ενα μετα το αλλο να σκοτωνονται βαρβαρα. Τα μοναδικα ατομα, οι ξεχωριστοι χαρακτηρες, ο ανομολογητος εσωτερικος πλουτος που το καθενα κουβαλα εντος του, μεμιας σβηνει με το ασπλαχνο πατημα της σκανδαλης. Η αξια του μεγαλειου της ζωης μοιαζει να τιμολογειται με αξια μηδενικη.
Στη χωρα ενος ακρατου ηδονισμου που διακατεχεται απο την καταναλωση του απεριοριστου υλισμου, οι πραγματικες αξιες παραμενουν στην αφανεια και στην ανεργια. Τα ψωνια, οι γκομενες, το αλκοολ, τα βιαια παιχνιδια αποτελουν καποια απο τα αστερια της Αμερικανικης σημαιας. Όσο για τις ζωες που αναιτια χανονται; Ενδιαφερον της επικαιροτητας που θα χαθει με το επομενο περιεργο γεγονος της επομενης ημερας. Άλλωστε ποιος θα νοιαστει για το φονο μερικων ατομων σε μια αχανης χωρα την στιγμη που τα εργαλεια του φονου κυκλοφορουν ευρυτερα κι απ’ την Coca Cola;
Μετεωρος Άγγελος
M.A
Μικρο,μα περιεκτικο οσο ενα δοκιμιο,το φιλμ του Βαν Σαντ αναφερεται σε πρωτο επιπεδο στο δολοφονικο διδυμο "βια και εφηβοι",αφηνοντας σου περιθωρια και διεξοδους για περαιτερω αναλυσεις.Ελλειπτικη αφηγηση,φυσικες ερμηνειες,κινηματογραφηση που αφουγκραζεται τις "εσωτερικες φωνες" των ηρωων και ιδιαιτερη χρονικη προσεγγιση υπο τους ηχους του Μπετοβεν.Αριστουργημα,χωρις δευτερη κουβεντα.
citizenswt
citizenswt